Sophia van den Dobbelsteen (1954)
Partner, (schoon)moeder, oma, dochter, zus, schoonzus en vriendin.
"Mijn leven zie ik als één grote wandeling waarin ik ontmoetingen heb met heel veel mensen. Van hen mag ik leren, mét hen mag ik meelopen. Soms kort en soms ook héél lang. Altijd vol betekenis. Dit heeft mij gevormd."
"In de tijd dat ik kleuterleidster was genoot ik van de open en onbevangen manier van kijken van kinderen. Ik leerde dáár oog hebben voor kleine dingen en in eenvoudige taal dingen duidelijk te maken."
"Hierna was ik jarenlang werkzaam in het welzijnswerk en in het personeelswerk. Nieuwsgierig naar wat mensen beweegt en altijd weer bijzondere verhalen horen. Ieder mens heeft immers zijn eigen unieke verhaal."
"En dan krijg ook ik met de dood te maken, met afscheid nemen. En vaker dan me lief is. De pijn van verlies en gemis voelen. En uiteindelijk ook de mooie dingen die je er aan overhoudt. Bij de confrontatie met verlies zijn mensen kwetsbaar. En mooi in hun verdriet. Daar wil ik zorgvuldig mee om gaan. Tijdens mijn opleiding tot uitvaartverzorger leerde ik hoe ik technisch gezien een uitvaart goed kan verzorgen."
"Tijdens mijn opleiding bij het ITIP leerde ik dat ik zelf instrument kan zijn in het contact met mensen: open, uitnodigend, bemoedigend, maar ook zuiver, zorgvuldig en betrouwbaar."
"Nu ligt het accent van mijn werk in het begeleiden van mensen tijdens de periode van afscheid nemen. Kijk en denk ik mee over de manier waarop dit vorm gegeven kan worden. Aangepast aan degene die achterblijven. Aangepast aan dát waar de persoon van wie afscheid genomen moet worden, voor stond. Maar zo, dat het góed is, voor alle betrokkenen."

© 2016 Zirkoon mail